The Sunsets were Purple and Red and Yellow and on Fire
24.jan – 02.mei.26

Deze tentoonstelling brengt werken samen van Charbel Alkhoury, Klein, Zein Majali, Alison Nguyen, Valentin Noujaïm, Tanat Teeradakorn en Jacob Schoolmeesters. Zij onderzoeken hoe mensen en gemeenschappen omgaan met de leegte die ontstaat wanneer de toekomst waar ooit op werd gehoopt, niet is uitgekomen. In hun werk komen herinneringen uit verschillende tijden en plekken samen. Zo tonen ze hoe persoonlijke ervaringen en collectieve herinneringen met elkaar botsen en hoe het verleden ons blijft beïnvloeden, soms zo sterk dat vooruitkijken moeilijk wordt.

We leven in een wereld vol tegenstrijdige informatie, scherpe meningen en mentale overprikkeling. Oorlog, geweld en andere onheilspellende nieuwsfeiten die ons non-stop overweldigen, maken het lastig om houvast te vinden. Hierdoor worden we meegezogen in het drijfzand van fantoomnostalgie: een verlangen naar iets wat we nooit zelf hebben meegemaakt. In combinatie met hauntologie – het idee dat we vandaag niet alleen leven met wat er was, maar ook met wat had kunnen zijn – ontstaat een wijdverspreid gevoel van melancholie en vervreemding.

De kunstenaars in deze tentoonstelling geven dat gevoel van verwarring vorm via film, verhalen en muziek. Koortsachtige droomlandschappen tonen een wereld waarin tijd niet langer in een rechte lijn beweegt, maar hapert, terugkeert en blijft rondjes draaien. Tegen de achtergrond van stedelijke ruïnes — symbool voor maatschappelijke instorting — zoeken hun personages betekenis in subculturen, oude verhalen, mythes en stadslegendes. De ‘spoken’ die in deze werken opduiken staan niet alleen voor verlies of gemis. Ze kunnen ook gezien worden als mogelijke openingen die ons uitnodigen om anders te kijken, opnieuw na te denken en misschien toch weer ruimte te maken om een andere toekomst voor te stellen.